Shkruan: Mentor BARANI

Partia Shqiptare Demokristiane e Kosovës (PSHDK) ka qenë tradicionalisht një partner i afërt i LDK-së duke ndjekur një linjë konservatore dhe demokristiane që ruante vlerat kombëtare dhe familjare. Së bashku me lëvizjen politike paqësore të viteve 90, ka kontribuuar në shtetndërtimin e Kosovës. Pas vdekjes së liderit historik, Mark Krasniqi, partia ka humbur gradualisht busullën e saj politike dhe ideologjike duke u përballur me sfida të brendshme për drejtimin dhe strategjinë e saj.

Vendimi i fundit për t’u bashkuar në koalicion parazgjedhor me Lëvizjen Vetëvendosje (VV) është shfaqje e qartë e kësaj humbjeje të busullës. Ky koalicion, megjithëse praktik dhe i motivuar nga nevoja për të siguruar përfaqësim në Kuvend, ka nxitur reagime të forta nga anëtarët dhe elektorati i diasporës, të cilët e shohin si largim nga identiteti demokristian dhe partneriteti historik me LDK-në.

Lideri aktual, Zef Morina, ka argumentuar se vendimi synon pjesëmarrje aktive në procesin parlamentar dhe gjetje të pikave të përbashkëta politike, por kritikat e brendshme tregojnë një ndarje mes nevojës për përfaqësim dhe respektit ndaj vlerave themelore të partisë. Shumë aktivistë të diasporës e konsiderojnë këtë koalicion si një hap që rrezikon të fshijë rolin historik të PSHDK-së dhe të zvogëlojë ndikimin e saj si parti autonome.

Në një kuptim më të gjerë, PSHDK-ja pas vdekjes së Krasniqit po përjeton një periudhë identiteti të paqëndrueshëm, ku nevoja për mbijetesë politike dhe përfaqësim bie shpesh në kundërshtim me vlerat tradicionale që e kanë bërë partinë të dallueshme në skenën politike të Kosovës. Koalicioni me VV është një shembull i qartë i këtij rrënuari të busullës ideologjike, që po kërkon ende një ekuilibër mes pragmatizmit politik dhe besnikërisë ndaj traditës demokristiane.