Shkruan: Mentor BARANI

Dr. Mehmet Rukiqin e njoha në një periudhë të hershme të jetës sime, kur për herë të parë familja më foli për të. Qysh në atë kohë, më kishin mësuar se ai ishte një njeri i urtë, i ditur, pajtimtar dhe patriot i devotshëm, që ishte një pengesë e madhe për ata që e kundërshtonin lirinë e popullit të tij. Fjalët për të kishin një peshë të madhe dhe ndjenja respekti për këtë njeri të madh filloi të lindë brenda meje pa e takuar ende personalisht.

Më kujtohet se, kurdoherë që e përmendnim emrin e tij në biseda familjare apo në ambiente të tjera shoqërore, njerëzit ndienin një gëzim të veçantë që e njohin dhe ndanin respektin e thellë për kontributin e tij të palodhur. Kur më në fund e takova personalisht, ajo që më bënte përshtypje ishte prania e tij e qetë dhe e ndritur. Ishte e pamundur të mos prekeshe nga urtësia dhe thjeshtësia e tij, një kombinim që e bënte atë të dashur dhe të respektuar nga të gjithë.

Një nga kujtimet më të forta që ruaj nga Dr. Mehmet Rukiqi është një fasikël me fletë të bardha, të cilën ai e mbante gjithmonë me vete. Në këto fletë, ai shënonte çdo fjalë të urtë apo anekdotë që dëgjonte, me qëllimin që një ditë t’i përmbledhë në libra. Ishte një mbledhës i përkushtuar i gojëdhënave dhe folklorit, një trashëgimi që ai dëshironte ta ruante dhe ta ndante me brezat e ardhshëm.

Dr. Mehmet Rukiqi nuk ishte vetëm një akademik dhe studiues, por edhe një shpirt që kuptonte thellë vlerën e kulturës dhe traditave të popullit tonë. Përmes punës së tij, ai la një gjurmë të pashlyeshme në ruajtjen dhe promovimin e folklorit shqiptar. Nderimi dhe dashuria që ai mori nga bashkëkombësit e tij ishin të merituara, dhe unë jam krenar që pata mundësinë ta njoh një njeri të tillë të jashtëzakonshëm.