Shkruan: Skënder ShEHU

Pas zgjedhjeve, qytetarët e Kosovës prisnin që partitë politike t’i ktheheshin punës me seriozitet dhe përgjegjësi – të konstituohej Kuvendi, të zgjidhej udhëheqja e re dhe të krijoheshin institucionet që i duhen vendit. Por për fat të keq, në vend të institucionalizimit, jemi dëshmitarë të një skenari të njohur tashmë: bllokim i qëllimshëm politik dhe viktimizim para opinionit.

Lëvizja Vetëvendosje, që për vite me radhë e ndërtoi identitetin e saj politik si alternativë e ndershme dhe “anti-sistem”, po tregon sot të njëjtën logjikë që dikur e kundërshtonte:

– frikë nga humbja e kontrollit,

– refuzim i bashkëpunimit institucional,

– dhe taktika të tensionimit të situatës për të mbetur në qendër të vëmendjes publike.

Në vend që të kontribuojë në një proces normal të konstituivit të Kuvendit, Vetëvendosje ka zgjedhur një rrugë që përçon një mesazh të rrezikshëm: “O jemi ne, o askush.”

Por demokracia nuk funksionon me ultimatume, as me viktimizim të përhershëm.

Në vend të ndërtimit të shumicës apo respektimit të rendit parlamentar, shohim përpjekje të hapura për të delegjitimuar çdo marrëveshje që nuk shkon në favor të tyre. Ky është jo vetëm sjellje jo-demokratike, por edhe strategji që mban peng zhvillimin e shtetit.

Kjo është një përpjekje për të ruajtur përkohësisht një kapital politik të dobësuar, duke e kanalizuar zhgënjimin qytetar drejt një “armiku të jashtëm” të imagjinuar: opozitës, partive të tjera, madje edhe rendit kushtetues.

Kosova nuk ka më kohë për spektakle politike.

Është koha për:

Konstituimin e Kuvendit,

Fillimin e punës së institucioneve,

Përfaqësim të denjë dhe përgjegjshmëri para qytetarëve.

Në demokraci nuk ka “shpëtimtarë të vetëm” – ka institucione që duhet të funksionojnë për të gjithë.

Pse Vetëvendosje nuk bën marrëveshje me PDK-në, edhe pse janë më të afërta sesa duken?

Shpesh në publik, Lëvizja Vetëvendosje e ka ndërtuar identitetin e saj si kundërshtarja kryesore e PDK-së – duke e portretizuar si simbol të “regjimit të vjetër”, korrupsionit dhe keqqeverisjes. Por në praktikë, sidomos vitet e fundit, ndryshimet mes tyre janë ngushtuar ndjeshëm.

Ngjashmëritë ideologjike dhe të stilit qeverisës:

Të dyja partitë janë të qendrës së majtë me prirje populiste, jo të qendrës klasike liberale apo konservatore.

Të dyja janë të centralizuara rreth liderit (Albin Kurti / Hashim Thaçi – dikur – dhe tani Memli Krasniqi).

Të dyja kanë treguar prirje për kontroll të institucioneve, tension me median kritike dhe sulme ndaj opozitës.

Në praktikë, të dyja kanë ndjekur qasje nacionaliste në retorikë, por pragmatike në veprim politik.

Pse nuk ndodh marrëveshja atëherë?