Shkruan: Skënder ShEHU

Në politikë, takimi mes dy palëve që njihen për manovra të dyshimta nuk është asgjë e re.

Por kur asnjëra prej tyre nuk arrin të mashtrojë tjetrën, loja merr një kthesë interesante – dhe rrezikshme. Kjo është pikërisht ajo që po ndodh në ditët e fundit të një afati kushtetues që po shkon drejt fundit, ndërsa vendi rri pezull mes shpresës dhe zhgënjimit.

Qëndrimet zyrtare të dy mashtruesve janë të vakëta, ndërsa prapaskenat janë gjithnjë e më të zhurmshme.

Pala e parë flet për konsensus, por vepron për përfitim.

Pala e dytë akuzon për neglizhencë, ndërsa negociatat i shfrytëzon për të fituar kohë. Në mes, qytetarët – të lodhur, të dyshuar dhe, më së keqi, të pa interesuar.

Ironia është se të dy mashtruesit e dinë që loja nuk është për vendin, por për pushtetin. E vetmja dilemë që duket se i ndan aktorët është kush do të luajë kartën e fundit – dhe si ta paketojë atë për publikun.

Pesë ditë kanë mbetur nga afati kushtetues. Dritarja për marrëveshje është ende e hapur, por ora po troket gjithnjë e më fort.

Në këtë pikë, nuk është çështje nëse njëri prej mashtruesve do të jetë më i shkathët, por nëse vendi do t’i mbijetojë edhe një loje tjetër pa transparencë, pa përgjegjësi dhe pa vizion.

Historia politike na ka treguar se marrëveshjet e arritura në minutën e fundit zakonisht janë të dobëta – sepse lindin nga frika, jo nga përgjegjësia. Dhe vendimet që merren për të shpëtuar lëkurën politike rrallëherë shpëtojnë interesin publik.

Prandaj, më shumë se një zgjidhje, ajo që i duhet vendit është një pasqyrim i sinqertë i krizës – dhe një kthesë reale në mënyrën si udhëhiqen mashtrimet.

Deri atëherë, mbetet vetëm të shohim kush nga mashtruesit do të fitojë këtë raund – dhe çfarë do të humbasë vendi në këtë proces.