Shkruan: Rasim SMAJLAJ

Me largimin e Ramush Haradinaj nga skena aktive e Aleanca për Ardhmërinë e Kosovës, nuk kemi thjesht një zhvillim politik. Kemi një alarm. Kemi një dridhje të gjithë sistemit. Dhe për këtë arsye, unë shpreh ngushëllimet e mia për të gjithë simpatizantët e kësaj partie.

Unë nuk kam qenë kurrë simpatizant i AAK-së, as i Haradinajt. Por kam pasur gjithmonë guximin ta them të vërtetën: kontributi i tij në luftë, në ndërtimin e institucioneve dhe sidomos në themelimin e Forca e Sigurisë së Kosovës nuk mund të fshihet nga askush. Kjo është histori, jo propagandë.

Dhe po e citoj veten: edhe sikur t’i fitoja 100% të votave, unë do ta merrja Ramushin ministër të mbrojtjes. Sepse shteti nuk ndërtohet me xhelozi, por me kapacitete.

Por sot, problemi nuk është një njeri. Problemi është boshllëku që po krijohet. Sepse në Kosovë, sa herë largohet një figurë e fortë, nuk vjen një më e fortë. Vjen një më e zhurmshme, më populiste dhe më e etur për pushtet.

AAK po lëshon rrugë. Dhe kur një rrugë lirohet, dikush e zë. A po i hapet rruga Dardan Molliqaj dhe aktorëve të rinj që flasin më shumë se sa kanë bërë? Apo po shkojmë drejt një tregu politik ku çdo kush bërtet, por askush nuk mban përgjegjësi?

Ndërkohë, Nisma Socialdemokrate duket se po kthehet aty ku e ka origjinën, në Partia Demokratike e Kosovës. Ndërsa Lidhja Demokratike e Kosovës do të mbijetojë edhe pak, por si një hije e vetvetes, e mbështetur në paterica dhe nostalgji.

Le të jemi brutalë: Kosova po hyn në një periudhë ku veteranët po largohen, ndërsa trashëgimtarët nuk kanë as sakrificën, as peshën dhe as përgjegjësinë. Politika po bëhet profesion, jo mision. Patriotizmi po përdoret si dekor, jo si betim.

Unë e di se shumë do të gëzohen sot. Do të mendojnë se një rival më pak është një fitore më shumë. Por historia ka treguar të kundërtën: kur bie një shtyllë, kulmi nuk bëhet më i fortë. Ai fillon të çahet.

Prandaj, pyetja ime sot është e drejtpërdrejtë dhe personale: kush është në radhë? Kush ka guximin të marrë përgjegjësi dhe jo vetëm privilegje? Kush është gati të mbrojë shtetin kur të vijë dita e vështirë, e jo vetëm ta shfrytëzojë në ditët e lehta?

Sepse Kosova nuk ka nevojë për spektatorë. Ka nevojë për burra shteti. Dhe nëse nuk lindin të tillë, atëherë kriza nuk do të jetë politike. Do të jetë kombëtare.