Studentët serbë kishin bërë thirrje për protestë dhe një numër çuditërisht i madh iu përgjigj. Edhe trenat e papërdorur të Hekurudhave Serbe nuk mundën ta ndalonin fluksin e protestuesve në kryeqytet gjatë fundjavës. Një det i madh njerëzish mbushën sheshin Slavija të Beogradit, duke u derdhur në rrugët anësore krejtësisht të mbipopulluara.

Bllokadat studentore të universiteteve, të cilat zgjatën pothuajse një vit, kanë mbaruar. Por zemërimi dhe pakënaqësia për korrupsionin dhe favorizimin e klientëve në Serbi nuk janë shuar aspak, as një vit e gjysmë pas katastrofës së shmangshme në Novi Sad: Gjashtëmbëdhjetë persona humbën jetën në nëntor 2024 kur u shemb tendë e stacionit të trenit të rinovuar së fundmi të qytetit.

Ndërsa policia u përpoq ta minimizonte numrin e papritur të lartë të pjesëmarrësve të shtunën në “34,300 demonstrues”, “Arkivi i Tubimeve Publike”, i cili specializohet në vlerësimin e tubimeve masive duke përdorur fotografi ajrore, e vlerëson shifrën në 180,000 deri në 190,000 njerëz, duke e bërë atë demonstratën e dytë më të madhe në Beograd që nga përmbysja e ish-autokratit Slobodan Millosheviç në tetor 2000.

Aleksandar Vuçiç, ish-Ministri i Informacionit dhe kreu aktual i shtetit, mund të mos përballet me një grusht shteti të dhunshëm, por ai ende ka arsye të ketë frikë nga disfata e partisë së tij nacional-populiste SNS. Shenja ogurzezë e demonstratës së madhe i ka treguar edhe një herë këtij kameleoni politik autoritar se ai nuk mund as ta shuajë dhe as ta injorojë pakënaqësinë në rritje për aktivitetet mafioze, korrupsionin dhe abuzimin me pushtetin.

Gjatë një vizite shtetërore në Kinën e largët gjatë fundjavës, Vuçiç me lëkurë të hollë hodhi poshtë akuzat se Beogradi kishte orkestruar trazirat pasi demonstrata kishte mbaruar, duke përdorur përsëri banditë të punësuar. Në vend të kësaj, kreu i shtetit të Serbisë pretendoi se “miliarda” ishin “investuar në media dhe organizata parapolitike” për ta rrëzuar atë: “Por pavarësisht kësaj, ne e zmbrapsëm këtë sulm”.

Në të vërtetë, lidershipi i zgjuar dhe i etur për pushtet i Serbisë duket se ka kohë që duhet të ndryshojë. Pavarësisht nëse Vuçiç i lëkundur do t’i shpallë zgjedhjet e parakohshme të shpallura në vjeshtë, dimër apo edhe që në verë, partia e tij SNS, krejtësisht e diskredituar, ka të ngjarë të ketë vështirësi në ruajtjen e pozicionit të saj. Ndërsa një aleancë e bashkuar e opozitës së fragmentuar, apo edhe bashkëpunimi me studentët që drejtojnë listën e tyre të pavarur, mbetet e pakapshme, lajmet e këqija për forcën dominuese të dobët të Serbisë po shtohen.

Arrestimi i shefit të policisë së Beogradit dhe ish-këshilltarit të Vuçiçit, Veselin Miliç, për mbulimin e një vrasjeje mafioze ka përshpejtuar rënien e vazhdueshme të popullaritetit të presidentit. Brenda BE-së, vetë-promovuesi, i festuar prej kohësh si një i supozuar “reformator”, tani përballet me mosbesim të hapur.

Kryesisht për arsye politike të brendshme, Vuçiç rregullisht grindet me pothuajse çdo fqinj. Por nuk është vetëm fakti që taktika e tij nacionaliste e largimit të vëmendjes nga problemet e brendshme po bëhet gjithnjë e më joefektive dhe se roli i tij i preferuar si zjarrfikës për zjarret e shkaktuara vetë nuk është më i kërkuar që po e shqetëson atë.

Është kryesisht shkarkimi i mikut të tij politik, Viktor Orban, që po e shqetëson dukshëm Vuçiçin me mendësi të ngjashme: Ashtu si ish-kryeministri i Hungarisë, kampioni i vetëshpallur i Serbisë kundër korrupsionit mund të ngecë në fund të fundit në kënetën e korrupsionit për të cilën, sipas kritikëve të tij, ai është kryesisht përgjegjës.

Në fushatën kundër personaliteteve të korruptuara dhe kriminale të shpallur përsëri nga Vuçiç, kreu i shtetit do të duhej të fillonte “me veten dhe rrethin e tij të ngushtë”, siç është vëllai i presidentit Andrej Vuçiç ose kreu i SNS-së dhe ish-kryeministri Milos Vuçeviç, kritikon politikani konservator i opozitës Borislav Novakoviç (NPS)./Përshtati “Pamfleti” nga “Tageblatt”