Shkruan: Prof. Dr. Hivzi MUHARREMI

Me rastin e ekspozitës personale, “Zëri i ngjyrës” të piktorit akademik, profesorit në Akademinë e arteve të Tetovës Bashkim Mexhidit i cili me veprat pikturale prezantohet para artdashësve Shkodran. Pra, piktori Bashkim pas ekspozitës së hapur në Kroaci do jeta prezent edhe në qytetin e artit, në qytetin ku shumë artist me veprat e tyre ishin prezent dhe kontribuuan në zhvillimin e tendencave të reja të drejtimeve moderne në artin bashkëkohor shqiptar.

Krijimtaria figurative e Bashkim Mexhitit ndërtohet mbi një kërkim të vazhdueshëm artistik dhe shpirtëror, ku ndërthuren ngjyra, toni, vija (vizatimi) dhe kompozicioni, ndërsa dinamika mbetet elementi themelor që e përshkon të gjithë strukturën e veprës. Përmes këtij procesi kërkimi, ai synon të krijojë një gjuhë personale vizuale, e cila nuk mbështetet vetëm në aspektin estetik të pikturës, por edhe në dimensionin emocional, kulturor dhe simbolik të saj. Piktura për Bashkim Mexhitin është një hapësirë ku bashkëjetojnë intuita dhe vetëdija krijuese, impulsi i brendshëm dhe organizimi kompozicional, memoria dhe përjetimi bashkëkohor. Procesi krijues zakonisht fillon në mënyrë intuitive dhe spontane. Çdo vepër lind fillimisht si energji e brendshme, si reagim emocional ndaj përvojave, kujtimeve dhe reflektimeve që e shoqërojnë vazhdimisht gjatë jetës dhe veprimtarisë artistike. Ky impuls fillestar ushqehet nga një lidhje e thellë me trashëgiminë kulturore dhe historike të vendit, e cila mbetet një prani e vazhdueshme në vetëdijen e tij krijuese. Djepi i kulturës sonë të lashtë, shtresimet historike, simbolika e trashëguar dhe memoria kolektive bëhen burim frymëzimi dhe njëkohësisht terren kërkimi artistik.

Në fazën e parë të punës, raporti me pikturën është i lirë dhe i drejtpërdrejtë. Gjesti, lëvizja e dorës, ritmi i vijës dhe shpërthimi i ngjyrës krijojnë një strukturë të gjallë vizuale, ku energjia spontane mbetet e dukshme në sipërfaqen e telajos. Në këtë proces, dinamika nuk është vetëm një element formal, por mënyra kryesore përmes së cilës ndërtohet tensioni emocional dhe komunikimi me hapësirën pikturale. Lëvizja e ngjyrës dhe ritmi linear krijojnë një organizëm vizual në transformim të vazhdueshëm, ku çdo shtresë ndërvepron me tjetrën dhe prodhon gjendje të reja perceptimi. Më pas, kjo energji intuitive kalon gradualisht në një fazë më të vetëdijshme kompozicionale. Në këtë etapë fillon organizimi i strukturës së pikturës, vendosja e ekuilibrave, tensioneve dhe ritmeve të brendshme vizuale. Kompozicioni nuk paraqitet si një skemë statike apo e paracaktuar, por si një proces organik ndërtimi, ku çdo element zhvillohet në raport me tërësinë e veprës. Edhe pse pikturat mbështeten në spontanitet dhe liri gjestuale, ato ndërtohen mbi një kërkim të vazhdueshëm për harmoni dhe balancë mes kaosit të kontrolluar dhe rendit të brendshëm vizual. Ngjyra zë një vend qendror në kërkimin artistik të Bashkim Mexhitit. Ajo nuk funksionon vetëm si element estetik apo dekorativ, por si bartëse emocionesh, energjie dhe kujtese. Përmes ngjyrës ai synon të krijojë atmosferë, dritë, thellësi dhe tension psikologjik. Në shumë raste, ngjyra trajtohet si materie fizike dhe si trup i gjallë i pikturës, duke krijuar shtresa të dendura perceptive dhe emocionale. Marrëdhënia mes toneve, kontrasteve dhe transparencave krijon një hapësirë ku shikuesi mund të përjetojë lëvizjen e brendshme të veprës dhe transformimin e saj të vazhdueshëm.

Një aspekt shumë i rëndësishëm i këtij kërkimi është raporti me kujtesën historike dhe identitetin kulturor. Në procesin e pikturimit shpesh integrohen elemente që lidhen me simbolikën e lashtë, me shenjat, gjurmët dhe format që kujtojnë alfabetet apo mbishkrimet e hershme. Këto elemente nuk përdoren në mënyrë ilustrative apo narrative, por funksionojnë si fragmente të memories kolektive, si gjurmë të kohës dhe identitetit kulturor. Ato shfaqen të transformuara brenda strukturës abstrakte të pikturës dhe krijojnë një dialog mes së kaluarës dhe përjetimit bashkëkohor. Në këtë mënyrë, piktura e Bashkim Mexhitit lëviz vazhdimisht ndërmjet abstraktes dhe kujtesës figurative, ndërmjet emocionales dhe simbolikes. Hapësira vizuale që krijohet nuk synon të japë përgjigje të drejtpërdrejta apo kuptime të mbyllura, por të hapë mundësi interpretimi dhe reflektimi. Në qendër të këtij procesi qëndron ideja që shikuesi të mos mbetet vetëm vëzhgues pasiv i veprës, por të bëhet pjesëmarrës aktiv në procesin e perceptimit dhe zbulimit. Çdo pikturë synon të krijojë një përvojë të hapur vizuale dhe emocionale, ku secili mund të ndërtojë marrëdhënien e vet personale me imazhin, ritmin dhe energjinë e brendshme të veprës.

Ekspozita paraqet një cikël prej tetëmbëdhjetë pikturash, të cilat janë rezultat i këtij procesi të vazhdueshëm kërkimi dhe reflektimi artistik. Secila vepër përfaqëson një moment të veçantë të eksplorimit piktural, por njëkohësisht të gjitha së bashku ndërtojnë një tërësi të lidhur nga e njëjta frymë krijuese, nga dinamika, memoria kulturore dhe kërkimi për një gjuhë bashkëkohore të shprehjes vizuale. Përmes këtyre punimeve krijohet një dialog i hapur mes pikturës, hapësirës dhe shikuesit, ku arti shndërrohet në një territor të gjallë përjetimi, reflektimi dhe komunikimi shpirtëror.