SLAVOJ ZHIZHEK

Kriza e fundit në veri të Kosovës shpërtheu dhe shpejt u shua, sepse askush nuk donte një përshkallëzim. Por do të shpërthejë sërish, sepse Rusia po manovron në hijet ballkanike për të nxitur tensionet që shkaktuan krizën. Shkaktarët e parëndësishëm tregojnë se sa e lehtë është të kthesh një shkëndijë në zjarr.

Qeveria e Kosovës ka shpallur një masë që kërkon nga serbët e veriut të Kosovës që të aplikojnë për targa vendore dhe t’i zëvendësojnë ato ekzistuese serbe me to. Megjithatë, serbët organizuan protesta (mediet raportuan se kishte edhe të shtëna) dhe bllokime rrugësh në dy pika kufitare, prandaj autoritetet e Kosovës e shtynë masën për një muaj.

Serbia ka kohë që ka një rregull të ngjashëm për pronarët kosovarë të targave në territorin e saj, kështu që Kosova u përpoq të zbatonte të njëjtin standard. Problemi, natyrisht, është se Serbia nuk e njeh Kosovën si shtet të pavarur, edhe pse SHBA-të dhe rreth 100 vende të tjera e kanë njohur atë.

Do të ishte thjesht një tjetër histori lokale, nëse nuk do të përfshihej në dinamikën gjeopolitike të shkaktuar nga agresioni rus kundër Ukrainës. Ndërsa Vladimir Gjukanoviç, një deputet i Partisë Progresive Serbe në pushtet, mendoi me zë të lartë kohët e fundit , duke kanalizuar shpjegimin rus për pushtimin e Ukrainës, Serbia mund “të detyrohet të fillojë denazifikimin e Ballkanit”. Fraza “i detyruar të largohet” pasqyron kundërpërgjigjen farsë të Kremlinit se agresioni i NATO-s e provokoi atë për të pushtuar Ukrainën.

Referimi i Gjukanoviqit për “Ballkanin” ndjek të njëjtën logjikë si Rusia, që nënkupton se e gjithë Evropa, e kapur në vorbullën e degjenerimit vetëshkatërrues (LGBTQ+, martesat e të njëjtit seks, pa kufij të qartë gjinor, etj.) përfundimisht do të ketë një “denazifikim”. Siç shpjegon Alexander Dugin, filozofi i oborrit të Presidentit rus Vladimir Putin : “Ne po luftojmë kundër të keqes absolute, të mishëruar në qytetërimin perëndimor, hegjemoninë e tij liberal-totalitare, në nazizmin ukrainas”.

Sipas këtij konservatorizmi të ri, nazizmi, komunizmi dhe hedonizmi i paraqesin te njëjten gjë. Por vënia e të gjitha këtyre të kundërtave në të njëjtin thes është e tepërt edhe për ne hegelianët e guximshëm. Ajo zbulon mospërputhjen e propaganduesve të Kremlinit dhetw djathtws proruse  alt- amerikane dhe evropiane, e cila pretendon se mishëron vlerat tradicionale të krishtera, ndërsa me fjalë dhe vepra mbështet gjenocidin dhe lavdëron dhunën seksuale.

Si aktor kryesor në këtë luftë kulturore, Kremlini, me ndërmjetësuesit e tij, ndërhyri jo vetëm në Kosovë, por edhe në Bosnje, të cilën e paralajmëroi të mos mendonte për anëtarësim në aleancën e NATO-s. Fatkeqësisht, të majtët dhe pacifistët perëndimorë shpërfillin dimensionin gjeopolitik të projektit të “denazifikimit” të Putinit. Siç u ankua kohët e fundit Jeremy Corbyn, ish-udhëheqësi i Partisë Laburiste britanike : “Dërgimi i armëve në Ukrainë nuk do të sjellë zgjidhje, por vetëm do ta zgjasë këtë luftë. Lufta në Ukrainë mund të zgjasë me vite”.

Ky pozicion nënkupton që qeveritë perëndimore thjesht duhet ta lënë Rusinë të pushtojë Ukrainën. Është një “pacifizëm” i çuditshëm që ushtron presion mbi viktimën (të mos mbrohet shumë fuqishëm) dhe mbështetësit e tij (të mos e ndihmojnë shumë viktimën e agresorit), jo agresorin.

“Pacifistët” perëndimorë kërkojnë që ne të “demonizojmë” Putinin. Herët a vonë do të duhet të ketë një lloj negociatash, ndaj duhet ta trajtojmë atë si një partner të ardhshëm. Në fakt, ne duhet të bëjmë pikërisht të kundërtën: sulmi ndaj Ukrainës na detyron të ridemonizojmë Putinin, jo personalisht, por si një eksponent i një projekti të rrezikshëm gjeopolitik dhe ideologjik.

Ka gjithnjë e më shumë dëshmi se Rusia po kthehet në diçka rrënjësisht të huaj për banorët e demokracive të sotme perëndimore, por e njohur mirë për studentët e historisë evropiane. Merrni propozimin e fundit nga Partia Liberal Demokratike Ruse për të zëvendësuar termin “president” me ” pravitel ” (“sundimtar”). Sipas kësaj partie, termi ekzistues “na ka vënë gjithmonë në siklet” sepse për herë të parë është përdorur në SHBA, ndërsa në pjesën tjetër të botës është përhapur vetëm “shumë më vonë”.

“Degjenerimi” i Perëndimit është objektivi kryesor ideologjik i së djathtës së re, së bashku me një magjepsje jo të shëndetshme me sundimtarët autoritarë. Së fundmi, Kerry Lake, kandidati republikan për guvernator të Arizonës, tha se Donald Trump dhe guvernatori republikan i Floridës, Ron DeSantis, kanë “topa të mëdhenj”.

Ky është një tipar i domosdoshëm dhe jo i rastësishëm i së drejtës së re në mbrojtje të krishterimit. Për të tërhequr mjaft ndjekës, udhëheqësit e tyre duhet t’u sigurojnë atyre një kohë të mirë (” tepricë e pastër e kënaqësisë mbi kënaqësitë e zakonshme”). Një ideologji që zgjon impulset më të këqija te ithtarët e saj mund të mobilizojë miliona njerëz.

Le të marrim një shembull tjetër: a nuk është “ndërhyrja ushtarake paqësore” e Rusisë në Ukrainë si “përdhunimi legjitim” që kongresmeni amerikan Todd Aikin, atëherë kandidat republikan për Senatin e Misurit, në 2012? Sipas Aikin, aborti duhet të ndalohet sepse nëse një grua përjeton “përdhunim legjitim”, trupi i saj disi do të arrijë të mos mbetet shtatzënë.

I gjendur përballë reagimeve negative nga publiku, Aikin u mbrojt duke thënë se ishte “shprehur gabim”. Ai mendoi se kishte “raste legjitime të përdhunimit” të cilave policia i referohet “kur ata janë duke hetuar apo çfarëdo qoftë”. Por mesazhi i tij themelor mbeti i njëjtë: nëse një grua ngelet shtatzënë pas përdhunimit, duhet ta ketë dashur fshehurazi, sepse në të kundërt reagimi i trupit ndaj “stresit” do ta kishte penguar.

Është tregues që Putin flet në të njëjtën mënyrë për Ukrainën. Në një konferencë për shtyp më 7 shkurt, ai u tall me kundërshtimet e qeverisë ukrainase ndaj marrëveshjeve të Minskut dhe shtoi : “Të pëlqen apo jo, kjo është detyra jote, bukuroshja ime”. Konotacionet seksuale të kësaj deklarate janë të njohura në Rusi dhe Ukrainë përmes këngës “Bukuroshja e Fjetur në një arkivol”, të grupit punk rock Krasnaya Plesen .Nga kjo rrjedh se dhunimi i një vendi ndonjëherë është i justifikuar. E ka kërkuar viktima. Ashtu si me përdhunimin, ajo që motivon të Djathtën e Re nuk është dashuria, por dëshira për të dominuar.

Project Syndikate