Zvicër, ora 18:00 – Skënder Shehu, një nga mijëra mërgimtarët shqiptarë që jetojnë dhe punojnë në Zvicër, ndan një rrëfim të ndjerë për jetën e tij si emigrant dhe për mallin e pashuar ndaj atdheut.

I lodhur nga puna dhe nga ditët e gjata e të nxehta, Shehu shprehet se malli për vendlindjen, miqtë dhe shokët është i pandashëm në përditshmërinë e tij. Emigrimi, sipas tij, nuk ka qenë zgjedhje, por domosdoshmëri e imponuar nga padrejtësitë, mungesa e perspektivës dhe pasojat e okupimit.

“Shembëm çdo sakrificë për të mbështetur familjet tona dhe për të ndihmuar atdheun. Në vitet ’90 punonim fort, ndanim kafshatën e gojës me të tjerët dhe çdo fitim e dërgonim në shtëpi”, rrëfen Shehu.

Ai tregon gjithashtu për një përçarje të hershme mes mërgatës së ndershme punëtore dhe një grupi të ashtuquajtur “azilkërkues politikë”, të cilët, sipas tij, shpesh përhapnin ideologji enveriste dhe minonin përpjekjet për liri dhe demokraci në Kosovë dhe Shqipëri. “Ata nuk e trembën as macen nga psheshi”, thotë Shehu me ironi, duke kritikuar qëndrimet e tyre kundër figurave si Ibrahim Rugova, Sali Berisha dhe Azem Hajdari, ndërsa lavdëronin emra të së kaluarës si Ramiz Alia, Rexhep Qosja e Fatos Nano.

Për Shehun, është tronditëse të shohësh sot të njëjtët njerëz që dikur përhapnin urrejtje ndaj figurave kombëtare, tashmë të angazhuar në ceremoni nderimi, duke vendosur buqeta lulesh në përmendoret e atyre që dikur i sulmonin. Ai e quan këtë një “respekt të stisur” dhe një manipulim të trashëguar nga mentaliteti marksist-leninist.

“Populli ynë ka pasur gjithmonë zemër, por nuk e kisha besuar se mes nesh do të kishte njerëz që punojnë kundër vetes. Sot, më shumë se kurrë, duhet të kujtojmë kush ishim, për kë sakrifikuam dhe të mos lejojmë që historia të shkruhet nga ata që dikur i thanë ‘jo’ lirisë sonë.”

Zëri i Skënder Shehut është një zë që pasqyron ndjenjat e shumë shqiptarëve në mërgatë – mes mallit për atdheun, krenarisë për sakrificat dhe shqetësimit për harresën që po rrezikon të fshijë të vërtetën. /Kosova.info/