Në politikë ekziston një rregull i pashkruar: një rast mund të jetë rastësi, dy raste mund të jenë gabim, por kur rastet përsëriten vazhdimisht, atëherë kemi të bëjmë me një model. Pikërisht këtu qëndron problemi me Arbërie Nagavcin dhe heshtjen e vazhdueshme të Albin Kurtit.

Për vite me radhë, qytetarëve të Kosovës u është premtuar qeverisje ndryshe, administratë profesionale, shtet i çliruar nga klientelizmi dhe korrupsioni. U premtua meritokraci. U premtua drejtësi. U premtua fundi i privilegjeve politike. Por sot, pas gjashtë vitesh pushtet, pyetja që shtrohet është: a kemi parë vërtet një model të ri qeverisjeje apo vetëm një elitë të re politike që ka zëvendësuar elitën e vjetër?

Emri i Arbërie Nagavcit është shfaqur vazhdimisht në qendër të debateve publike. Nga polemikat për tekstet shkollore dhe financimin e tyre, te raportimet për marrëveshje të diskutueshme me subjekte private, nga pyetjet për favorizime institucionale deri te dyshimet që lidhen me përdorimin e aseteve publike dhe donacioneve ndërkombëtare. Në secilin rast, përgjigjja institucionale ka qenë pothuajse e njëjtë: heshtje, shmangie ose relativizim.

Ditët e fundit janë ngritur pyetje serioze edhe për një veturë Toyota të dhuruar nga projekti LuxDev për nevoja institucionale të MAShTI-t. Në vend të transparencës, publiku mori heshtje. Edhe pyetjet e drejtuara Zyrës së Kryeministrit mbetën pa përgjigje. Në çdo demokraci funksionale, kur lindin dyshime për përdorimin e pasurisë publike, institucioni reagon. Në Kosovë, duket se reagimi varet nga emri i personit që përmendet.

Po aq shqetësues janë edhe raportimet që lidhen me marrëveshjet e nënshkruara nga MAShTI me subjekte private, përfshirë rastet ku janë ngritur pikëpyetje për konflikt interesi dhe trajtim të privilegjuar. Në vend që këto çështje të sqarohen publikisht, ato janë lënë të treten në mjegullën e harresës institucionale.

Ndërkohë, ish-këshilltari i vetë Nagavcit, Valdrin Dervishaj, publikisht ka ngritur alarme serioze për gjendjen në MAShTI, duke përshkruar ministrinë të mbushur me probleme, aktakuza dhe dyshime për keqmenaxhim. Edhe këto deklarime nuk prodhuan reflektim politik.

Por ndoshta shqetësimi më i madh nuk qëndron vetëm te rastet individuale. Shqetësimi më i madh qëndron te mënyra se si janë trajtuar emërimet dhe avancimet në institucione publike. Në vend që administrata të ndërtohet mbi përvojën dhe profesionalizmin, gjithnjë e më shumë po krijohet perceptimi se kriteri kryesor është afërsia me pushtetin. Emërime në këshilla drejtues, borde, komisione dhe organe vendimmarrëse po ngjallin pyetje të shumta për meritokracinë dhe standardet profesionale.
Në këtë kontekst janë ngritur edhe pyetje publike lidhur me avancimin e Arbër Kosumit në disa struktura të rëndësishme institucionale. Dokumentet tregojnë emërimin e tij në organe të rëndësishme vendimmarrëse, ndërsa kritikët pyesin nëse këto avancime janë bazuar në përvojë profesionale apo në faktorë të tjerë. Pikërisht këto pyetje kërkojnë përgjigje institucionale, jo heshtje.

Në këtë kontekst janë ngritur edhe pyetje serioze lidhur me avancimin e Arbër Kosumit në disa struktura të rëndësishme institucionale. Dokumentet publike tregojnë se ai është emëruar në organe të rëndësishme vendimmarrëse, përfshirë Këshillin Shtetëror për Licencimin e Mësimdhënësve, anëtar I Keshillit Drejtues te Universitetit Haxhi Zeka në Gjilan dhe struktura të tjera në MASHTI. Kjo ngre disa pyetje të thjeshta, por shumë të rëndësishme: cilat kanë qenë kualifikimet profesionale që e kanë veçuar Arbër Kosumin nga qindra profesionistë të tjerë të arsimit në Kosovë? Sa vite përvojë profesionale kishte ai në momentin e këtyre emërimeve? Çfarë kontributi të dokumentuar kishte në fushën e arsimit, licencimit të mësimdhënësve apo menaxhimit universitar? Përse një person që sapo kishte hyrë në administratën publike u konsiderua i përshtatshëm për pozita që zakonisht kërkojnë përvojë të gjatë profesionale dhe institucionale?

Po aq e rëndësishme është edhe një pyetje tjetër: a është thjesht rastësi që këto avancime ndodhën në të njëjtën periudhë kur në opinion publik përmendej emri i Rabije Kosumit? A kemi të bëjmë me një përputhje të zakonshme rrethanash apo me një model favorizimi që kërkon sqarim institucional? Nëse gjithçka është bërë mbi bazën e meritës, atëherë institucionet kanë detyrimin moral dhe publik ta dëshmojnë këtë. Sepse sa më e lartë të jetë pozita publike, aq më i lartë duhet të jetë edhe standardi i transparencës.

Në një shtet demokratik, problemi nuk është kur lindin pyetje. Problemi fillon kur pushteti refuzon të përgjigjet. Dhe pikërisht këtu hyn në skenë Albin Kurti.
Sepse sot debati nuk është më vetëm për Arbërie Nagavcin. Debati është për Albin Kurtin. Për mënyrën se si ai reagon kur dyshimet bien mbi njerëzit e tij politikë. Për mënyrën se si ai trajton raportimet mediatike, kritikat publike dhe kërkesat për transparencë.

Për mënyrën se si, përballë polemikave të shumta, Nagavci jo vetëm që nuk është distancuar politikisht, por është avancuar në pozita të rëndësishme brenda strukturave të pushtetit.
Ky është paradoksi më i madh i qeverisë që premtoi standarde më të larta se të gjitha qeveritë para saj. Sepse kur një qeveri ndërton identitetin e saj mbi moralin politik, ajo duhet të pranojë edhe barrën e llogaridhënies morale. Nuk mund të kërkosh besim absolut dhe njëkohësisht të refuzosh transparencën.

Sot, pas gjithë këtyre rasteve, qytetarët kanë të drejtë të pyesin: pse Albin Kurti nuk kërkon auditime të plota? Pse nuk kërkon verifikime të pavarura? Pse nuk kërkon sqarime publike? Pse nuk reagon ndaj polemikave që shoqërojnë një nga figurat më të rëndësishme të qeverisjes së tij?

Sepse në fund të fundit, problemi nuk është vetëm Nagavci. Problemi është mesazhi që përcillet. Dhe mesazhi që po merr publiku është i qartë: kur dyshimet prekin njerëzit e pushtetit, përgjigjja nuk është llogaridhënia, por mbrojtja politike.
Një qeveri nuk gjykohet nga sloganet e saj. Ajo gjykohet nga mënyra se si vepron kur dyshimet bien mbi njerëzit e vet. Pikërisht aty fillon testi i vërtetë i integritetit politik.

Dhe pikërisht aty, deri më sot, Albin Kurti ka zgjedhur heshtjen./Kosova.info/