LDK dhe AC Milan dy histori lavdie dy realitete humbjeje

Shkruan: Emanuel Demaj

LDK dhe AC Milan duken si dy realitete të largëta, por historia e tyre ngjan në shumë pika thelbësore. Të dyja kanë qenë dikur simbole të suksesit, identitetit dhe shpresës. Lidhja Demokratike e Kosovës në kohën kur drejtohej nga presidenti Ibrahim Rugova ishte shumë më tepër se një parti politike. Ajo përfaqësonte boshtin moral dhe politik të shoqërisë kosovare. Në të njëjtën mënyrë, AC Milan në kohën e presidentit Silvio Berlusconi nuk ishte vetëm një klub futbolli, por një simbol i dominimit dhe suksesit në arenën evropiane.

Në ato periudha, Rugova dhe Berlusconi nuk ishin thjesht drejtues formalë. Ata mishëronin vizionin, autoritetin dhe drejtimin e qartë të institucioneve që udhëhiqnin. LDK e asaj kohe e dinte qartë pse ekzistonte dhe cilin mision kishte përpara, njësoj si Milani i Berlusconit që kishte identitet të fortë, ambicie të mëdha dhe një strukturë funksionale që prodhonte fitore.

Sot pamja është ndryshe. LDK dhe AC Milan vazhdojnë të kenë njerëz që i duan, që i mbështesin dhe që lidhen emocionalisht me historinë e tyre. Megjithatë kjo dashuri nuk shoqërohet më me shpresë reale për të ardhmen. Arsyeja kryesore është një strukturë e brendshme që duket se nuk e kupton më as pozicionin ku ndodhet dhe as arsyen e ekzistencës së saj.

LDK sot shpesh shfaqet e paqartë në orientim politik, e shkëputur nga trashëgimia e saj historike dhe pa një vizion bindës për shoqërinë. Në mënyrë të ngjashme, AC Milan për një periudhë të gjatë u përball me vendime të gabuara, drejtim të paqëndrueshëm dhe mungesë të identitetit sportiv që dikur e dallonte.

Të dyja këto histori na kujtojnë se lavdia e së kaluarës nuk mjafton për të ndërtuar të ardhmen. Pa vizion të qartë, pa lidership të përgjegjshëm dhe pa vetëdije për misionin që duhet përmbushur, çdo organizatë rrezikon të mbetet vetëm një emër i madh pa përmbajtje.

Dhimbja më e madhe për ata që ende i duan LDK dhe AC Milan nuk është humbja e ndeshjeve apo e zgjedhjeve, por ndjenja se emri dhe historia po mbahen gjallë nga zakoni, jo nga bindja dhe shpresa se diçka mund të ndryshojë./Kosova.info/

Go to TOP