Meteorologët përdorin një sërë teknologjish të avancuara për të parashikuar motin, duke analizuar të dhëna nga satelitët, radarët dhe stacionet meteorologjike në mbarë botën.

Satelitët monitorojnë lëvizjet e reve dhe ndryshimet në temperaturën e sipërfaqes së Tokës, ndërsa radarët ndihmojnë në përcaktimin e intensitetit të reshjeve dhe lëvizjen e stuhive.

Modelet kompjuterike luajnë gjithashtu një rol kyç në parashikim. Ato përpunojnë miliona të dhëna të motit nga burime të ndryshme dhe simulojnë se si kushtet atmosferike do të zhvillohen në ditët e ardhshme.

Duke kombinuar këtë informacion, meteorologët janë në gjendje të japin parashikime të sakta për temperatura, reshje dhe ndryshime të tjera të motit për periudha të ndryshme kohore.

Ndërkaq, në të kaluarën, kur teknologjia e avancuar nuk ishte ende e disponueshme, parashikimi i motit bazohej kryesisht në vëzhgime të drejtpërdrejta të natyrës dhe përdorimin e metodave tradicionale. Meteorologët dhe bujqit, për shembull, mbështeteshin në shenja natyrore, përvoja të kaluara dhe modele sezonale për të parashikuar ndryshimet në mot.

Këto janë disa nga mënyrat se si funksiononte parashikimi i motit në të kaluarën:

Vëzhgimi i reve dhe erës: Forma dhe lëvizja e reve ofronte një ide mbi reshjet e ardhshme. Re të trasha dhe të errëta shpesh paralajmëronin shi, ndërsa erërat e forta tregonin se stuhitë po afronin.

Kalendari i fermerëve: Një pjesë e madhe e njohurive meteorologjike vinte nga përvoja shumëvjeçare e fermerëve. Ata vëzhgonin ciklet sezonale dhe shenjat e natyrës për të përcaktuar kohën e mbjelljes dhe të korrjes.

Vegla tradicionale: Vegla të thjeshta si barometri, termometri dhe erëmatësi (vegël për matjen e drejtimit të erës) përdorej për të monitoruar ndryshimet në presionin atmosferik, temperaturë dhe drejtimin e erës. Një rënie e shpejtë e presionit atmosferik zakonisht nënkuptonte një stuhi të afërt.

Shenjat e kafshëve dhe të bimëve: Njerëzit besonin se sjellja e kafshëve dhe ndryshimet në natyrë parashikonin motin. Për shembull, kafshët shpesh tregojnë ndjeshmëri ndaj ndryshimeve të motit, si p.sh. sjellja e zogjve ose e kafshëve shtëpiake para reshjeve të dendura.

Observatorët dhe eksperienca lokale: Në disa qytete më të mëdha, kishte observatorë të thjeshtë që mbanin shënime mbi kushtet e motit çdo ditë, duke krijuar kështu një bazë të dhënash të motit lokal dhe modeleve të tij sezonale.

Këto metoda ishin të dobishme për parashikime afatshkurtra, por mungesa e teknologjive si satelitët dhe radarët kufizonte saktësinë dhe kohëzgjatjen e parashikimeve, sidomos për fenomene të paparashikueshme si stuhitë e fuqishme.