OPINION

Paj, ta njohim Kosovën…

Shkruan: Cedomir PETROVIC, aktor
Nganjëherë vijnë kohërat, dhe mblidhet në kokë të gjitha dhe gjithçka.

Çmimi është i madh. E paguajmë. Paguhet me një pjesë të vendit, ai vend ku ka filluar gjithçka gjashtë shekuj më parë. Nga aty ka filluar gënjeshtra që është bërë e vërtet. Këtu humbja u bë fitore. Janë shpallur tradhtarë dhe trima që ata nuk ishin dhe kjo do të jetë deri në ditët e sotme.  Të pështjelljen konceptet, nuk e di si do ta shtysh deri në fund të muajit me këtë pagë të vogël dhe pension, ndërsa fëmijët kërkojnë.

Keni paguar çdo gjë disa ditë më parë, dhe ju hapni kutinë postare dhe merrni llogari të reja, si nxënësit nga  shkolla. Nuk mundet më, ndërsa Infobanesa thotë – mundet, mundet. Deri kur kjo ?Edhe  pak, edhe pak, thonë në zë  rryma dhe telefoni. Në rrugë flet një grua në mjekër – Vetëm të mos ketë luftë dhe të  jemi gjallë dhe mirë. Dhe nëse sëmuresh? Mos e dhëntë zoti. Ndoshta edhe ajo  lufta është e mirë, mirë, ndoshta këtë herë diçka do të më godasë në kokë, të mos jem më … Au fqiu im, pse krejt zi?

Ta bluajnë pak këtë tru të vogël që të ka mbetur. Ne nuk i japim Kosovës, bërtasin shumë njerëz. Ne nuk japim, bërtitni edhe ju. Thonë se kemi gabuar  shumë, shumë mëkate kemi bërë dhe mundemi ende  me shpengim.  Epo, le të heqim qafe atë. Çmimi është i lartë. Po paguajmë për të. Paguhet një pjesë e vendit, vendit ku gjithçka filloi gjashtë shekuj më parë. Nga atje, gënjeshtra filloi të bëhej e vërtet. Këtu humbja u bë një fitore. Tradhtarë të shpallur dhe heronj që nuk ishin, dhe kështu do të jetë deri më sot.

Shumë prej tyre janë për ngrirjen e konfliktit dhe lënien e Kosovës si problem të pazgjidhur për gjeneratat e ardhshme që do të vijnë. Ka gjëra të tilla  në botë. I ngrijnë njerëzit, dhe kur të gjejnë ilaçin kundër sëmurjes nga e cila është ngrirë ngriti kokën, që siç thotë Friedrich Barbaros në “Nemanjic”, shkencëtarët do t’i shkrijnë.  Çfarë do t’u ndodhë atyre kur të shkrihen, askush gjallë nuk e di? Ndoshta do të gjendet ilaçi dhe të shkrirëve do tu ndihmohet, por çështja e Kosovës nëse nuk zgjidhet tani , do të mbetet i ngrirë deri në ndonjë luftë të re të afërt që do të shpërthejë për shkak të tij.

Edhe kremenadllën kur nxjerrë nga frigoriferi pas tre muajsh, ndahet na kockat.

Thonë ndoshta Milosh Obliqi nuk ka ekzistuar? Si jo…e këta 200 mijë turq që vet i kam prerë në Fushë Kosovë? Ndoshta kemi humbur betejën në Kosovë? Si e kemi humbur…por na atë fitore të gjitha betejat e radhës i kemi fituar? Këto janë të gjitha mite dhe legjenda. Ndërsa këngët tona epike popullore që kanë qenë të vetmet fakte për ngjarje dhe personalitetet për të cilat kanë kënduar, janë autoritet i vlerës në të lartë historike. Kanë qenë librat nga të cilat kemi mësuar historinë tonë të largët dhe kemi transmetuar nga brezi në brez. Në to ka lindur dhe formuar  mentaliteti serb dhe karakteristikat, që e përbëjnë tërësinë e vlerave të popullit serb, që me kohë gjatë nuk ndrrojnë. Veçanërisht ato të këqija.

Çka është e vërtet? Gjeni vetë. Ku? Në kokë. Në të cilën kokë kur në brendësi ka deponi të gënjeshtrës dhe fryrjeve, primitivizëm dhe urrejtje….kanë hedhur në të  që nga fëmijëria të gjitha dhe gjithçka. Nuk e di sekush jam, ndërsa kam qenë. As cka kam  punuar por kam punuar. As nuk e di a jetojë, ndërsa kamë ekzistuar.

Thonë- do të jetojë ky popull nëse iu ofrohemi të fuqishmëve. Po ti afrohemi. Atëherë duhet të njohim pavarësinë e Kosovës. Ta, pranojmë. Atje është vendi i shenjtë serb. Do të jetë edhe më tej. Manastiret tona. Do ti ruajnë më mirë se ne. Populli ynë? Do të jetë mirë kur të gjitha i zgjidhë dhe qetësohet. Kosova kërkon ulëse në OKB. Por nuk mund të qëndrojë….duhet diku të ulet. Duhet ti vendosim sanksione Rusisë. Po ti vendosim. Ne, Serbia e vogël, Rusisë së madhe? Do ta kuptojnë nëse janë miqtë të sinqertë, se është qesharake dhe jemi në situatë të rëndë kur e bëjmë këtë.

Thonë- Nuk do të marrin më ndihmë ushtarake nga rusët, nuk mundemi vetë dhe neutral. Do të na bartin erërat. Po të hyjmë në NATO. A je ti normal? Nuk jam. Ata na kanë bombarduar, vrarë, shkatërruar… dhe tash me ta? Na kanë vrarë dhe bombarduar edhe turqit, austriakët dhe gjermanët dhe amerikanët dhe kush jo, dhe tani jemi të mirë me ta dhe nuk do të ndajmë më shumë para për ushtri, të mos brengosemi që dikush do të na sulmojë më. Ato para do të ishin të mirë se ardhura për arsim dhe përkushtimin ndaj popullit, para se të hyjmë në BE. Ka shumë rrëmujë tek ne serbët, edhe fetare edhe kulturore edhe çdo lloji.

Ne ende nuk jemi larguar nga Kosova, ende jemi të ndërlidhur në rrjetin e nacionalizmit më të zi, në shekujt e traditës së gurit, krahas ndihmës direkt nën patronazhin e Kishës Ortodokse serbe. Koha është ndalë për ne.

Foto tona janë ikona, janë poçe gazi, kandilave dhe qirinjve kishtarë, …e ndajmë koren e fundit të bukës dhe gotën e rakisë me një udhëtarë, gratë na lajnë këmbët dhe qëndrojnë para tavoline derisa meshkujt ngrenë, e vrasim trashëgimtarin dhe gruan shtatzënë, çajmë paktet dhe pësh….m në gjermanë.

Ka të tillë, sikur dikur , nisemi me ushtri në Kosovë? Nuk jam i sigurt se kjo është mençuri….do të ishte lëvizja e fundit dhe beteja e fundit e ushtrisë sonë që do të zgjaste shkurtë dhe pas së cilës nuk do të na nevojitej as BE as kushdo në botë.

Duhet populli i Serbisë të pyetet në referendum, a është për  ndryshimin e Kushtetutës. Ndoshta do të ishte mençuri  këtë disi ta kërcejmë. I çuditshëm është ky popull, ti japësh fatin në duar .

Por nëse duhet, atëherë pyetja e referendumit do të zgjidhë fundin. Duhet qartë si kristal të shpjegohet ajo që është thelbësore për popullin, sepse atë asgjë tjetër nuk i intereson, e kjo-çfarë fiton e çfarë humb, me mohimin e një pjese të territorit të saj, në të cilën shumica asnjëherë me këmbë nuk e ka shkelur , dhe as që e di ku është.

Intelektuali i Serbisë shekullin e kaluar, Dushan Radovic, librat e së cilit mund të përmblidhen me një fjali, nuk besoj se do të mund të shtrojë pyetjen në më pak se një faqe. Si mundet që një fjali të gjerë të vendosen shekujt?

A është pyetja e referendumit për betejën e  Kosovës shkruar përmes mallkimit të rënë të princit Llazar, që na përcjellë deri në ditët e sotme…

Kush është serb i popullit serb

Dhe nga gjaku serb dhe gjuri,

He nuk ka ardhur në betejën e Kosovës

të mos lind nga fisi, as mashkulli as femre!

Nga dora të mos i lindë asgjë,

As verë të zezë, as miell të bardhë

Me kapelë të kuqe deri në gjunjë!

Vërtet thirrje simpatike dhe e mirë popullit serb të largohet nga Kosova dhe të vë kokën në dru. Dhe mjaft përshkrim i gjallë se çfarë ju pret nëse nuk paraqiteni. Të përpiqemi të lëvizim para…ndoshta mund të ketë diçka nga ne?

Tha Zoran Xhinxhiqi: “edhe unë ju them, shikon të ardhmen, dhe të ardhmen do të takohemi unë dhe ti…”

Besoj se nuk do të hidhëroheshit në mua që do të shkruajë: “Shikoni në të ardhmen, shikoni në të ardhmen atje në BE, do të takohen përsëri Kosova dhe Serbia…”

Opinion i shkruar për gazetë serbe “Danas”