OPINION

Dashuria e Nënave tona dhe atdheun që nuk po e duam?!

Shkruan: Skënder MULLIQI
Në shumë romane dhe shkrime tjera shpesh theksohet emri i nënës, që për secilin njeri është sinonim i të mirës, i fatit dhe është vet kënaqësia e kësaj bote. Secili njeri mërzitet kur e humbë më të dashurin. Por, gjithsesi ndarja prej nënës është më e dhimbshmja. Secili që shkruan për nënën bën përpjekje që portretin e saj ta paraqet në mënyrën më të mirë të mundshme. Dikush ka afinitet që këtë punë ta bënë në mënyrë perfektë. Një roman i cili ka vlera, njeriu vështirë ti ndahet nga dëshira për ta lexuar sa më parë. Atëherë kur mendimet na fluturojnë diku tjetër gjatë leximit, sigurisht se vlera e librit që lexojmë është më e vogël… Libri gjithnjë e më pak po lexohet fatkeqësisht.

Koha e modernitetit dhe jeta shumë dinamike duket së janë indikatorët kryesor që një libër që vërtetë ia vlen për tu lexuar po lexohet shumë pak. Fatkeqësisht po lexohet më pak nga shtresa intelektuale që nuk ishte dashur të ndodhë. Kur nuk lexohet, dashur ose pa dashur braktiset e kaluara jonë. Edhe mbamendja për të kaluarën ngadalë venitet. Nëse nuk kujtojmë të kaluarën humbim, sepse e humbim edhe të kaluarën tonë. Nëse shikojmë ndonjë film ose një shfaqje teatrore të mirë, ku bëhet fjalë për të kaluarën bashkë më protagonistët përjetojmë shumë çka nga e kaluara deri në moshën të cilën e kemi arritur.

më të mirën dhe të keqën e përjetuar gjatë jetës. Ky përjetim është diçka që veç mundemi më e paramenduar, përjetim i mirë shpirtëror që na zgjon emocione të caktuara… Të kaluarën tonë shpesh e kujtojmë edhe nga përjetimet kur dëgjojmë ndonjë këngë e cila vërtetë na thëllon aq shumë sa për një moment humbim duke hyrë në botën e saj. Shpesh na kujtohen ditët rinore, mënyra e jetës dhe gjithë ajo që kemi përjetuar. Na kujtohen të gjithë ato përjetime të mira dhe të këqija.

Na kujtohet gjithë ajo së çka kemi arritur dhe çka nuk kemi arritur në jetë. Thuhet nga dijetarët e ndryshëm së edhe shumë jetë po të na i kishte falë Zoti prapë do të bënim jetën si të parën herë. Secila gjeneratë i ka përjetimet qysh nga mosha e re deri sa të shkon nga kjo botë. Duket së njeriu atëherë kur e ka më së ngushti në jetë, e përjeton të kaluarën duke iu sjellë në kokë ajo pse nuk e ka jetën ndryshe, më të lumtur… Shpesh na kujtohet së si ishim dikur bashkë e gjithë familja… Na kujtohen momentet e gëzimit dhe hidhërimit tonë të përbashkët. Emocionohemi kur kujtojmë së ishim tokë më babanë, nënën, vëllezërit dhe motrat, e tash nuk e kemi më në jetë ndonjëri prej tyre.

Mendojmë vetë më vete sa vështirë është të ndahet njeriu përgjithmonë nga të dashurit e vet. Na kujtohet kështu nga njëherë edhe romani i Sterjo Spasses ‘Pse’, përmbajtjen e të cilit roman vetvetiu qenia jonë nuk dëshiron ta kujton, së shumë na humb dëshira për të jetuar. Nga duart e arta të nënave tona secili ushqim të cilin e kanë përgatitur na është dukur i mirë… Nga sjellja e nënës e kemi ditur së diçka edhe po ndodhë. Kemi ditur së ajo me gjithë qenien dhe shpirtin e saj donë të na bën gjithmonë të lumtur …Në gjithmonë ka qenë kënaqësi kur kemi qenë të gjithë bashkë.

Do të hynim në hak baballarëve po mos të përmendim mundin e tyre që në jetë ti kemi të plotësuara dëshirat. Gjithmonë janë kujdesur për të na dhuruar diçka më kënaqësinë më të madhe… E kemi dashur atë jetë edhe pse në kushte krejt tjera… e kemi dashur njeri-tjetrin… dhe kemi ba shumë për njeri-tjetrin …Atëherë edhe nëse jemi lutur, nuk është dukur si lutje… nëse dikush ka qenë i ngritur në këmbë nuk e kemi lutur për diçka ose për një gotë ujë, por i kemi thënë “Kur veç je i ngritur në këmbë, ma sjellë një gotë ujë!” …Edhe nëse dikush nga familja ka qenë i sëmurë, të gjithë e kanë pasur kujdesin dhe dertin për të…

Dhe, tash kur erdhi pavarësia dhe liria jonë, po jemi të brengosur së si nuk jemi unik, se si nuk po e shfrytëzojmë rastin që të ndërtojmë shtet si duhet. Është humbur shumë çka e bukur dhe njerëzore nga e kaluara të cilën e kishim. Nganjëherë më vjen në mendje së kurrë nuk meritojmë t’u afrohemi kutive të votimit, së dështimi jonë po bëhet edhe më i madh. Por, sipas logjikës kjo nuk është prapë e mira jonë, kur dihet së nga dalja masovike në votime varet edhe e ardhmja e shtetit dhe jeta jonë. Na kanë demoralizuar klasa politike, e cila nuk ka punua mirë dhe për të mirën e përgjithshme…

Sigurisht së secili njeri që e donë shtetin dhe kombin e vet, e kaplon shpesh mërzia pse nuk po arrijmë që jetën ta bëjmë shumë më të mirë dhe ta kemi dashurinë e ndërsjellë. Ekzibicionizmat politike e kanë lodhur njeriun tonë aq shumë, sa ia kanë humbur shpresën së do të bëhet mirë. Secili e ka përcepcionin e vet për jetën dhe punën e pushtetit. Për ata që po i gëlltisin të mirat materiale të popullit, sigurisht se është mirë. Në anën tjetër kemi kategorinë ‘popull’, i cili gjithmonë deri më tash është mashtruar keq pas secilës palë të zgjedhjeve.

Kurrë deri më tash nuk janë plotësuar kërkesat e popullit as për afër nga ajo që u është premtuar dhe që realisht ka qenë e mundur. Por, megjithatë njeriu duhet të qëndron fortë pas parimeve të cilat ia përcakton jeta dhe të cilat ia përcakton vetit. Fati na vjen edhe si e kërkojmë ne…